IX Festiwal Barokowe Ogrody Sztuki - DKŚ

Teatr Tulaga

Dowiedz się więcej

Barokowe Ogrody Sztuki

Dowiedz się więcej

Zespół Muzyki Dawnej „Ars Decorum”

Dowiedz się więcej

Pracownia Plastyczna

Dowiedz się więcej

Pracownia Projektowania Graficznego

Dowiedz się więcej

Pracownia Baletowo-Taneczna

Dowiedz się więcej

Zespół Muzyki i Tańca Dawnego „Capella Antiqua Bialostociensis”

Dowiedz się więcej

Pracownia Muzyczna

Dowiedz się więcej

Dwóch mężczyzn stoi wieczorem na brukowanym deptaku pod ozdobną instalacją z metalowych łuków i sztucznych ptaków. Mężczyzna po prawej, w okularach i czarnej kurtce założonej na czerwony komplet, mówi do mikrofonu. Mężczyzna po lewej, w brązowej pikowanej kurtce i szarych spodniach w kratę, słucha go z uśmiechem, trzymając złożone dłonie przed sobą. W tle widać zabytkową białą kamienicę i drzewo.

Widok wzdłuż brukowanego deptaka o zmierzchu, nad którym rozciąga się iluminacja ze świecących na niebiesko-biało sztucznych ptaków rozpiętych na metalowej konstrukcji. Na pierwszym planie na bruku wyświetlany jest jasny napis z rzutnika: „Dom Kultury Śródmieście w Białymstoku”. Po lewej stronie stoją tyłem przechodnie obserwujący instalację, a w głębi ulicy widać zarysy innych ludzi oraz budynków miejskich.

Czterech mężczyzn ustawionych w rzędzie na brukowanym deptaku pozuje wieczorem, naśladując lot ptaków. Każdy z nich stoi na jednej nodze z szeroko rozpostartymi ramionami i pochylonym tułowiem. Nad nimi, na metalowej konstrukcji rozciągającej się wzdłuż ulicy, wiszą duże, podświetlone na biało instalacje w kształcie lecących ptaków z czarnymi wzorami na skrzydłach. W tle widoczne są miejskie kamienice oraz przechodnie.

Przemówienie otwierające wystawę w galerii sztuki. Po prawej stronie stoi mężczyzna w jaskrawoniebieskiej marynarce i szarych spodniach, trzymający w rękach kartkę papieru. Obok niego, na środku, stoi kobieta w letniej sukience w biało-pomarańczowe kwiaty na niebieskim tle, która przemawia. Po lewej stronie grupa kilku gości słucha przemówienia. W tle widać duże obrazy przedstawiające pejzaże oraz bogatą, kolorową kompozycję kwiatową.

Wnętrze pełnej ludzi galerii sztuki podczas wernisażu. Po lewej stronie tyłem do obiektywu stoją kuratorzy lub artyści – mężczyzna w niebieskiej marynarce i kobieta w kwiecistej sukience. Na dalszym planie wzdłuż ścian zgromadzeni są liczni goście oglądający wystawione dzieła sztuki. Na pierwszym planie po lewej stronie widoczne są rozmyte, kolorowe kwiaty.

Wnętrze jasnej sali wystawowej wypełnionej ludźmi rozmawiającymi ze sobą. Na pierwszym planie, z lewej i prawej strony kadru, znajdują się duże, żywe kompozycje z kolorowych kwiatów (m.in. strelicje królewskie i różowe piwonie), tworzące naturalne obramowanie. W centrum kadru dwie kobiety prowadzą ożywioną dyskusję.

Grupa osób w strojach artystycznych pozuje na tle okazałego, barokowego pałacu o żółtej elewacji (Pałac Branickich). Na pierwszym planie stoją kobieta i mężczyzna w bordowych szatach; kobieta ma na głowie wianek z dużych różowych kwiatów, a mężczyzna koronę z gałęzi i mchu. Po ich bokach stoją postacie w ciemnozielonych, długich szatach z kapturami zasłaniającymi twarze, trzymające rekwizyty takie jak drewniane pudełko czy laska z kwiatami.

kompozycja florystyczna unosząca się na wodzie. Na pierwszym planie widać okrągły wieniec z gęsto ułożonych kwiatów (niebieskie hortensje, różowe i fioletowe eustomy), w którego centrum umieszczona jest czarna, klasyczna latarnia z zapaloną wewnątrz świecą. W tle widać drugą, podobną konstrukcję, a na tafli wody malują się rozmyte odbicia pałacowej elewacji.

Widownia zgromadzona na plenerowym wydarzeniu w ogrodzie pałacowym. Na krzesłach siedzą rzędy ludzi w różnym wieku, ubranych w codzienne stroje. Widzów otaczają starannie przystrzyżone, zielone żywopłoty o geometrycznych kształtach, tworzące parkowy parter, wewnątrz którego rosną kolorowe kwiaty. W tle widoczne są wysokie drzewa oraz zabytkowa czarna architektura ogrodowa.

Scena teatralna w plenerze rozświetlona intensywnymi czerwonymi reflektorami i białymi strumieniami światła. Na środku sceny stoi para aktorów w czerwonych szatach (mężczyzna w koronie z gałęzi i kobieta w kwiecistym wianku), trzymając się za ręce. Wokół nich w półokręgu stoją postacie w długich, ciemnozielonych szatach z kapturami. Z przodu sceny, tyłem do widza, stoją kolejne zamaskowane postacie, wprowadzając perspektywę głębi.

Dynamiczna scena tańca grupowego na scenie, oświetlona mocnymi, czerwonymi reflektorami z widocznymi smugami światła. W centrum uwagi znajduje się tancerka w jasnoróżowej sukni oraz tancerz w białej koszuli z żabotem i ciemnych spodniach, którzy dynamicznie wyciągają ku sobie dłonie. Wokół nich tańczą inne kobiety w zwiewnych, białych strojach, stylizowanych na epokowe.

Bliskie ujęcie śpiewającej kobiety na scenie, ujęte od pasa w górę. Kobieta ma spięte włosy z wplecionymi gałązkami, szeroko otwarte usta w geście operowego śpiewu i uniesioną prawą dłoń. Ubrana jest w biały gorset ozdobiony girlandą kolorowych kwiatów na dekolcie oraz błękitno-fioletową, warstwową spódnicę. Tło jest ciemnoniebieskie, rozświetlone mocnymi smugami reflektorów.

Ekspresyjny występ baletowy lub taneczny na scenie skąpanej w intensywnym, fioletowym świetle reflektorów. W centralnej części kadru tancerz w zielono-niebieskim stroju z pióropuszem na głowie uchwycony jest w powietrzu podczas wysokiego skoku z podkurczonymi nogami. Wokół niego, w dynamicznych, teatralnych pozach, tańczy grupa kobiet w wielobarwnych, zwiewnych sukniach z elementami zieleni, błękitu i fioletu.

Grupa artystów i organizatorów stoi w rzędzie na scenie, kłaniając się publiczności po zakończonym spektaklu. Po lewej stronie widać tancerki w kolorowych, warstwowych spódnicach (zielonej i niebieskiej). W centrum stoi mężczyzna w szarej, eleganckiej marynarce, trzymający duży bukiet kwiatów, a przed nim mały chłopiec w białej tunice stylizowanej na antyczną, trzymający w rękach mały łuk. Pozostali artyści po prawej stronie są ubrani w stroje sceniczne o odcieniach zieleni i brązu, a niektórzy z nich również trzymają różowe bukiety kwiatów i torby prezentowe.

Nocny krajobraz parku pałacowego, w którym głównym elementem jest potężne, rozłożyste drzewo, intensywnie podświetlone od dołu jaskrawym, turkusowo-zielonym światłem reflektorów. W tle, po lewej stronie, widać oświetloną ciepłym, żółtym światłem fasadę zabytkowego pałacu Branickich pod ciemnogranatowym, nocnym niebem. Po prawej stronie, pod drzewem w cieniu, siedzi na trawie samotna postać tyłem do obiektywu, a na pierwszym planie po lewej majaczy kontur parkowej ławki.

Kobieta-przewodnik z krótkimi, szpakowatymi włosami i mikrofonem nagłownym stoi na czele grupy turystów na świeżym powietrzu. Ma na sobie szary wzorzysty element garderoby i jasny płaszcz. Wyciąga prawą rękę przed siebie, wskazując kierunek lub obiekt poza kadrem, a w lewej trzyma złożoną kartkę. W tle widać zasłuchanych ludzi, elementy architektury i fragmenty rzeźb.

Liczna grupa turystów w różnym wieku stoi w rzędzie wzdłuż ściany zabytkowego, jasnożółtego budynku z dużymi oknami. Ludzie patrzą w jednym kierunku, czekając na wejście lub słuchając przewodnika. Na pierwszym planie po lewej stronie widoczne są ozdobne, kamienne wazy ogrodowe.

Grupa dzieci i dorosłych zgromadzona wokół podłużnego stołu przykrytego złocistym obrusem w parku. Uczestnicy warsztatów dekorują pierniczki w kształcie serc, leżące na białych serwetkach. W tle widoczny jest parkowy kanał wodny, drzewa i spacerowicze.

GGrupa kobiet i dziewcząt w różnym wieku stoi przy stole plenerowym w parku, przyglądając się drobnym przedmiotom i słodyczom rozłożonym na blacie. Na pierwszym planie widać kolorowe, szklane motyle. W tle rozciąga się zielony park z pojedynczymi, spacerującymi osobami.

Ujęcie od tyłu, skupione na plecach osób siedzących w pierwszych rzędach, pokazuje salę koncertową z wysokim sufitem i dużymi łukowatymi oknami po lewej stronie, ozdobionymi zasłonami. Na pierwszym planie, za muzykami siedzącymi przed pulpitami nutowymi, stoi śpiewaczka w mieniącej się złotej sukni balowej, patrząca prosto i śpiewająca. Przed nią, po prawej, dyrygent w czarnym garniturze z siwymi włosami i okularami, odwrócony tyłem, dyryguje muzykami obiema rękami. Tło po lewej to zielono-szara ściana, a po prawej widać plecy pozostałych muzyków i dyrygenta. Nad muzykami unosi się mikrofon. Ujęcie jest wykonane z poziomu oczu z tyłu sali.

Mężczyzna i kobieta w stylizowanych strojach historycznych z epoki bawią się w parku, grając w serso na trawiastym polu. Mężczyzna w ciemnoniebieskim fraku rzuca wiklinowe kółko za pomocą dwóch drewnianych kijków w stronę kobiety w długiej, jasnej sukni i słomkowym kapeluszu. W tle widać parkową architekturę ogrodową, w tym altanę z kopułą, oraz innych zwiedzających.

Grupa ośmiu osób ubranych w bogato zdobione, różnorodne stroje historyczne pozuje do zdjęcia na zielonej trawie w parku. Kobiety i mężczyźni stoją w rzędzie na tle gęstych drzew. Ich ubiory nawiązują do dawnych epok, zawierając m.in. suknie z epoki, żakiety, kamizelki, kapelusze oraz specyficzne nakrycia głowy.

Zbliżenie na dwie kobiety grające na fletach poprzecznych podczas występu pod namiotem. Na pierwszym planie, z profilu, widoczna jest jedna z flecistek o kręconych włosach. Tuż za nią stoi druga artystka, również grająca na flecie. Przed muzykami ustawione są czarne pulpity na nuty oraz mikrofon na statywie.

Sześć kobiet ubranych w eleganckie, historyczne suknie z epoki stoi w rzędzie na zielonym trawniku w parku. Każda suknia ma inny kolor (m.in. błękitna, różowa, czerwona, bordowa) i unikalne zdobienia, takie jak falbany, kokardy czy koronki. Kobiety mają upięte włosy, a część z nich nosi ozdoby we włosach lub kapelusze. W tle widoczna jest zieleń parkowa oraz postać przechodnia.

Koncert kameralny w sali galeryjnej. Na scenie, przed trzema dużymi obrazami przedstawiającymi pejzaże, występuje troje muzyków: kobieta grająca na flecie poprzecznym, kobieta grająca na skrzypcach oraz mężczyzna grający przy pianinie cyfrowym. Przed sceną stoi duży, kolorowy bukiet kwiatów. W dolnej części kadru widoczne są tyły głów siedzącej publiczności.

Zespół muzyki dawnej wykonuje utwór w sali koncertowej lub galeryjnej. Pięć kobiet w historycznych, stylizowanych strojach gra na dawnych instrumentach: po lewej stronie siedzi harfistka, w centrum stoją trzy flecistki z fletami podłużnymi o różnej wielkości, a po prawej stronie siedzi kobieta grająca na lutni. Na pierwszym planie widać statyw z aparatem/kamerą oraz publiczność oglądającą występ od tyłu. Tło dekorują duże obrazy z motywami klasycznymi i kompozycja kwiatowa.

Kobieta o kręconych brązowych włosach, ubrana w jaskrawoczerwony kardigan i czarną bluzkę, stoi pośrodku sceny i wygłasza przemówienie, patrząc w lewo i gestykulując lewą ręką, w której trzyma czarny telefon. Prawą ręką trzyma szklankę wody. Tło to rozmyte, abstrakcyjne, naturalne tło w odcieniach brązu, żółci i błękitu z kwiatami, w tym kilkoma rajskimi ptakami po prawej stronie. Widzowie siedzący w pierwszym rzędzie są widoczni tylko jako ciemne plamy w dolnej części obrazu. Ujęcie jest wykonane z lekkiego uniesienia z lewej strony.

Jasna sala plastyczna wypełniona uczestnikami warsztatów, głównie kobietami, siedzącymi i stojącymi wokół długich stołów. Wszyscy są skupieni na tworzeniu własnych ogrodów w szkle – sadzą rośliny w dużych, przezroczystych słojach. Na ścianach w tle wiszą liczne prace malarskie i szkice, a na ekranie telewizora widnieje napis „The Best of Baroque”.

Bliskie ujęcie z profilu na kobietę w białej bluzce i rękawiczkach ochronnych, która z zaangażowaniem układa rośliny wewnątrz dużego, szklanego naczynia. W tle, w rozmyciu, widać inne uczestniczki warsztatów florystycznych pracujące przy tym samym stole oraz gotowe kompozycje roślinne w słoikach.

Kameralna sala wykładowa lub galeria sztuki. Na środku stoi mężczyzna w koszuli w kratę i jasnych spodniach, prowadzący prelekcję dla zgromadzonej na krzesłach publiczności. Po jego prawej stronie stoi ekran prezentujący slajd z tytułem „Eros, Wulkan i Minerwa. O alternatywnych funkcjach ogrodów w XVIII wieku”. W tle wiszą duże, klasyczne obrazy o tematyce historycznej lub mitologicznej.

Kobieta w średnim wieku w okularach i eleganckiej, długiej sukni w szaro-beżowe wzory roślinne stoi w zdobionej sali balowej. Trzyma w dłoniach otwarty folder lub nuty oraz mikrofon z pomarańczową osłoną, przemawiając do zgromadzonych. W tle widoczne są stylowe krzesła i drapowane złote zasłony.

Ujęcie w eleganckim wnętrzu z drewnianym parkietem. Na pierwszym planie elegancki mężczyzna w ciemnym garniturze podaje dłoń blondynce w białym garniturze, która ma wpięty w klapę czerwony medal zasługi. Obok nich stoi starszy, siwowłosy mężczyzna w okularach i ciemnej marynarce, a w tle widać stojącą i przyglądającą się publiczność.

Cztery osoby stojące w reprezentacyjnej sali o zielonych ścianach i złotych zdobieniach. Kobieta w białym garniturze oraz siwowłosy mężczyzna w okularach trzymają w rękach duże, bogate bukiety kolorowych kwiatów. Towarzyszy im dwóch mężczyzn w eleganckich garniturach, z których jeden patrzy w stronę obdarowanych, a drugi klaszcze.

Na scenie w barokowej sali koncertowej stoi kobieta w eleganckiej, czarno-białej sukni wieczorowej bez ramiączek, trzymając mikrofon i tablet, oraz siwowłosy mężczyzna w długim, czarnym surducie. W tle siedzą muzycy orkiestry z instrumentami smyczkowymi (skrzypce, wiolonczela).

Perspektywa z tyłu sali koncertowej na licznie zgromadzoną publiczność siedzącą na krzesłach. Wszyscy są zwróceni w stronę oświetlonej sceny, na której występuje śpiewaczka w towarzystwie dyrygenta i orkiestry. Po prawej stronie na scenie widoczny jest klawesyn. Wnętrze sali jest bogato zdobione sztukateriami, z wielkimi kryształowymi żyrandolami zwisającymi z sufitu.

Śpiewaczka operowa w długiej, wieczorowej sukni w czarno-szare wzory stoi na scenie z nutami w ręku i śpiewa. Za nią siedzi orkiestra smyczkowa, a po prawej stronie tyłem do widzów stoi siwowłosy dyrygent z uniesionymi rękami. Na pierwszym planie widać głowy i ramiona siedzącej publiczności.

Grupa artystów i muzyków stojących na scenie po zakończonym występie. Na pierwszym planie siwowłosy dyrygent w czarnym surducie trzyma bukiet czerwonych kwiatów, kładąc drugą rękę na sercu w geście podziękowania. Obok niego stoją uśmiechnięta solistka oraz muzycy orkiestry, również trzymający kwiaty i instrumenty, kłaniając się publiczności.

Siedząca na krzesłach widownia plenerowa na tle barokowego Pałacu Branickich o zmierzchu. Ludzie w różnym wieku, ubrani w cieplejsze okrycia, patrzą przed siebie. Po prawej stronie w tle widać podświetloną fontannę ogrodową oraz geometrycznie przystrzyżone żywopłoty.

Dynamiczna scena taneczna na scenie z wyrazistym, intensywnie zielonym podświetleniem. Grupa tancerek w kostiumach stylizowanych na nimfy lub elfy – w spódnicach z poszarpanych, zielonych i niebieskich kawałków materiału – tworzy ekspresyjną kompozycję ruchową. Dwie z nich leżą na progu sceny na pierwszym planie.

Szerokie ujęcie oświetlonej czerwonymi reflektorami sceny teatralnej, na której w jednym rzędzie stoi kilkanaście osób w kostiumach z epoki. Po lewej stronie kobieta z mikrofonem czyta z kartki, po bokach stoją aktorzy w bogatszych strojach, a w środku młodzież w prostszych, zielono-białych sukniach i tunikach. W tle widoczne są dwa czerwone balony w kształcie serc.

Sześć tancerek na ciemnej scenie wykonuje zsynchronizowany, zmysłowy układ choreograficzny. Kobiety mają na sobie czarne legginsy, złoto-czarne gorsety oraz sztywne, czarne konstrukcje przypominające krynoliny wokół bioder. Scena oświetlona jest ostrymi, żółtymi i białymi strumieniami światła z góry, tworzącymi efekt smug.

Procesja postaci w długich, ciemnozielonych szatach z głębokimi kapturami zasłaniającymi twarze, idąca alejką parkową o zmierzchu. Niektóre z postaci niosą zapalone latarnie lub ozdobne berła. W tle widać rzeźbę ogrodową oraz drzewa podświetlone na niebiesko, a także przyglądających się przechodniów.

Ujęcie z góry przedstawiające barwny pochód artystów i widzów idących parkową aleją po zmroku. Na przedzie idą postacie w ciemnozielonych, zakapturzonych togach trzymające latarnie i kwiaty, za nimi para w bordowych szatach z kwiecistymi wieńcami na głowach, a dalej ciągnie się tłum tancerzy i spacerowiczów.

Kwartet smyczkowy złożony z czterech kobiet grający koncert w eleganckiej, klasycystycznej sali o kolumnowej architekturze i drewnianym parkiecie. Skrzypaczki ubrane są w długie, eleganckie ciemne suknie i stoją przed czarnymi pulpitami na nuty. Na pierwszym planie widoczne są tyły głów siedzącej publiczności.